kishor123

 बाॅस जेव्हा ज्युनिअर आपल्या सिनिअरला  "Yes Boss" असे म्हणतो ना ,तेव्हा त्यापुढे dk सायलेंट असतो,असे समजून जायचे.

खादाड लोकांसाठी वापरला जाणारा सुसंस्कृत शब्द म्हणजे  खवय्ये.

उत्पत्ती: एका शब्दाची  माझा जन्म 90च्या दशकातला. त्यामुळे आमच्या इंग्रजीला Johny johny,Baba blackship अशाच कवितांपासून सुरुवात झालेली.मला आठंवतंय की,मी प्राथमिक शाळेत ४थीला होतो तेव्हापासून आम्हाला इंग्रजी भाषा अभ्यासक्रमात आली.५वीला असताना हायस्कूलमध्ये प्रवेश झाला.तिथे आम्हाला गणित विषयाचे कांबळे सर काहीच दिवसांसाठी इंग्रजी शिकवायला होते.त्यांचा स्पेलिंग पाठ करवून घेण्यावर चांगलाच जोर होता.  फक्त Conversation ची स्पेलिंग येत नव्हती म्हणून विनय व कणाद सोडून(टाटा इंग्लिश स्कूल,भिरा मधून आलेले)माझ्यासकट सर्वांनी 2-3 वेळा मार खाल्लेला.तेव्हापासून ठरवले की इंग्लिश सुधरवायचेच.त्यानंतर इंग्लिश सुधारण्यावर इतके कष्ट घेतले की १०वी पर्यंत इंग्लिश विषयामध्ये साधं घटक चाचणीला पण मी कोणालाही माझ्यापुढे जाऊ दिलेलं आठवत नाही.अर्थात माझ्या इंग्लिश सुधारणेचं श्रेय मी कांबळे सरांनाच देत आहे. अशाच एका सुधारणेचा एक भाग म्हणजे ७वी-८वी ला असेन मी,तेव्हा नम्रताताईकडे इंग्रजीच्या शिकवणीला जायचो.सोबत कणाद पण असायचा. एकदा ताईने Letter Writing साठी विषय दिला की,"तुम्हाला तुमच्या  भावाच्या साखरपुड...

                  एप्रिल 2014 मध्ये माझा जवाहर नवोदय विद्यालय निजामपूर(रायगड) मधील मित्र मोहन त्याच्या लग्नाची पत्रिका घेऊन आलेला. त्याला म्हटले," अरे लग्नाला येता नाही येणार,M.A चा पेपर आहे नेमका त्या दिवशी." पण त्याच्या त्या पुढील वाक्याने मला लग्नाला जाण्यासाठी विवश(मजबूर,हतबल,प्रोत्साहित,अनिवार्य,) केलं. तो म्हणाला,"ते तसलं काही सांगू नकोस.साल्या, त्या एका पेपरमुळे तू काय "युनिव्हर्सिटीमध्ये टाॅप" नाही येणारेस.गप लग्नाला ये" (बघीतलंत, भावाचा माझ्यावर किती आत्मविश्वास(प्रेम) होता ते???त्यामुळेच तर पेपरला दांडी मारावी लागली.शिवाय लग्न वेळेत मिळाले नाही ती गंमत वेगळीच. पुढच्या वर्षी तो पेपर दिला व M.A  पूर्ण केलं.पण त्याचे हे शब्द माझ्या आठवणींच्या पेपरवर कायमचे उतरवले गेलेत.) मोहनच्या लग्नाला आज 6 वर्षे झाली. त्यामुळे आठवण ताजी झाली.

नकारात्मक राहण्याचा एक फायदा असा की,तिथे अपेक्षाभंगाचे दुःख तितके जास्त नसते. अर्थात हे प्रमाण सकारात्मकता 99:1नकारात्मकता असे असावे. "येह तो होना ही था !"हे शब्द आपल्याला मोलाचा आधार देतात.

तीन वाटी पोहे व दहिवडीची ट्रेनिंग( 2016)              माझ्या दृष्टीने शेळीपालन,दूध व्यवसाय इ.शेतीपूरक व्यवसाय शाश्वत आहेत.त्यातल्या त्यात शेळीपालन मला बेस्ट वाटते.लोक काय मटण खायचे सोडणार आहेत का? नाही ना.मग सुरुवातीला 5-6 गोट फार्मला भेटी दिल्या.आपण B.Sc शिकलोय म्हणजे ह्यांच्यापेक्षा नक्कीच चांगला व्यवसाय-व्यवस्थापन करु शकतो, असा आत्मविश्वास आला. शेळीपालनचे सरकारमान्य ट्रेनिंग घ्यायचे ठरले.जोडीला अमोल व नितेश होतेच. मग ऑनलाईन माहिती घेतली .दहीवडीला  येणा-या  एप्रिलमध्ये 11-12-13 तारखेला प्रशिक्षण कालावधी होता. तिकडेच जाऊन सर्व फी व कागदपत्रे द्यायची होती. फलटणला मित्र रोहनच्या घरी दोन दिवस राहायची सोय होणार होती.कारण तिघांचा दोन दिवसाचा राहण्या-खाण्याचा खर्च पाहिला असता दोन दिवस फलटण-दहिवडी-फलटण प्रवास करायला दोन बाईकना आरामात परवडण्यासारखे होते. प्रयाणाचा मूहूर्त ठरला 11 तारखेला सकाळी 6 पर्यंत निघायचे.कारण ट्रेनिंगची वेळ 10पासून सुरु होती व आम्हाला 165किमी तीन तासात करायचे होते.शिवाय कार्यालयीन शिष्टाचार आटोपण्यासाठी लवकर पोचणे गरजेचे होतं....

विसावा घेताना At the entrance of Megacity कालच्या रात्री(18-04-2017) 3 वर्षांपूर्वी कोल्हापूरला जायला निघालो होतो.आमचा जवाहर नवोदय विद्यालय,निजामपूर(रायगड) चा 11वी-12वी चा वर्गमित्र शिवप्रसादचे लग्न होते.शिवा म्हणजे नवोदयच्या सगळ्या मुलींचा 'दादा',11वीमध्ये असताना 'शिस्तप्रिय'Sports Captain आणि बरंच काही.आम्ही रात्री पुण्यातून निघणार होतो. शैलेश पनवेलवरुन पुण्याला आला होता.मोहन अर्ध्या वाटेत शिरवळला(त्याच्या सासरवाडीला) आमची वाट पाहत होता. मी एक पण लग्न अटेंड नाही केलंय,किशोर मला नक्की घेऊन चल असं म्हणणारा शिवाजी पण पुण्यात पोचणार होता.सगळे स्वारगेटवरुन निघणार होतो.शिवाजीला यायला उशिर झालेला.नंतर तर बहुतेक सर्व गाड्या उन्हाळी सुट्टीचा हंगाम असल्याने फुल्ल होत्या.2-3 गाड्या सोडल्या तेव्हा कुठे पिंपरी चिंचवड-पणजी गाडीमध्ये बसायला जागा मिळाली.मोहनचे फोनावर फोन चालूच होते-'कुठे आहात,निघालात काय,नसेल निघालात तर माझा मी जातो?'मग त्याला गाडी पंक्चर झाली,जेवायला थांबली अशी कारणे देऊन थांबवून ठेवलं.मेव्हण्याला घेऊन हायवेला 3तास वाट पाह...